Van idee tot eindresultaat: hoe een foto aan de Waddenzee tot stand kwam
Fotografie draait voor mij niet alleen om het klikken van de sluiter, maar om het hele proces eromheen. Van het idee in je hoofd tot de voorbereiding, van het kiezen van de juiste locatie tot de nabewerking achteraf. Elke foto vertelt niet alleen een verhaal, maar ís ook een verhaal.
In deze blog neem ik je mee achter de schermen. Ik laat zien hoe een specifieke foto tot stand is gekomen, stap voor stap. De foto waar het om gaat maakte ik aan de Waddenzee, eind augustus 2025. Het is een plek die ik al langer in gedachten had en waarvan ik wist: hier wil ik een keer terugkomen.
De locatie: de Waddenzee als inspiratiebron
De Waddenzee is een plek die altijd blijft fascineren. Vooral in de zomermaanden, wanneer het water bij laagtij terugtrekt en de modderbodem blootlegt. Dan zie je die karakteristieke modderscheuren, grillige patronen die zich als vanzelf vormen. Tijdens zonsondergang,
wanneer het licht laag staat, worden die scheuren extra zichtbaar. Het contrast neemt toe, de structuren komen naar voren en de hele vlakte verandert in een soort natuurlijk schilderij.
Voor mij was dat dé reden om erheen te gaan. Ik had het al een tijdje op de planning staan, maar op een avond leek alles samen te komen.
Voorbereiding: meer dan alleen een camera
Die bewuste avond keek ik naar de weersvoorspellingen. Overdag was het nog behoorlijk bewolkt, maar ik zag dat het vanuit het noordwesten zou openbreken. Precies wat je wil bij een zonsondergang, want dan kan de ondergaande zon de wolken van onderaf verlichten en ontstaan er die prachtige kleuren in de lucht. Het was bovendien mijn enige vrije avond van die week, dus ik besloot de gok te wagen.
Toch voelde het onderweg nog spannend: veel grijze lucht, weinig kleur. Ik twijfelde even of het wel de moeite waard zou zijn. Maar eenmaal dichterbij werd ik steeds enthousiaster.
Qua voorbereiding had ik het nodige meegenomen:
- · mijn Canon EOS R5,
- · een stevig statief,
- · oude schoenen en kleding (want modder gegarandeerd),
- · vuilniszakken om mijn rugzak en andere spullen droog en schoon te houden,
- · én mijn filtersysteem van K&F Concept, inclusief een grijsverloopfilter.
Zeker bij de Waddenzee is dit geen overbodige luxe. Je staat binnen no-time tot je enkels in de klei en voor je het weet zit alles onder de modder.
Op locatie: zoeken naar de juiste voorgrond
Eenmaal aangekomen bij het wad, was de zon nog vrij hoog. Er hing wat bewolking, maar dat gaf juist extra sfeer. Ik begon met het verkennen van de omgeving. Dat klinkt misschien groots, maar in werkelijkheid liep ik maar zo’n 100 meter heen en weer. Binnen dat kleine stukje vond ik al talloze variaties: scheuren in de modder, kleine plasjes water, lijnen die richting de horizon liepen.
Wat ik altijd benadruk tijdens mijn workshops, is dat je oog wordt getrokken door licht en lijnen. Die leiden je blik door een foto heen. Daarom lette ik bij het zoeken naar een compositie vooral op:
- hoe de modderscheuren lagen,
- of er waterlijnen richting de horizon liepen,
- hoe de structuren samen een natuurlijke ordening vormden.
De plek waar ik uiteindelijk mijn foto maakte, had precies dat: een combinatie van scheuren in de voorgrond, kleine plasjes water die het beeld levendig maakten, en lijnen die als vanzelf naar het midden trokken.
Compositie en scherpstelling
In eerste instantie begon ik laag bij de grond. Ik hield mijn camera zo’n 20 centimeter boven het oppervlak. Vaak levert dat een sterke voorgrond en veel diepte op. Maar in dit geval werkte het niet helemaal: de modderscheuren kwamen te rommelig over. Uiteindelijk besloot ik iets hoger te gaan staan, ongeveer ooghoogte. Daardoor kreeg ik meer overzicht en ruimte in het beeld.
Een belangrijke keuze bij landschapsfotografie is waar je scherpstelt. In dit geval heb ik gekozen om scherp te stellen op ongeveer één derde van het beeld. Dat is een veelgebruikte techniek, omdat je daarmee de maximale scherptediepte benut en zowel de voorgrond als de horizon scherp kunt vastleggen. Zeker in combinatie met een klein diafragma (f/11 in dit geval) zorgde dat voor een foto die van voor tot achter scherp oogt.
Ook de lucht speelde mee. Bovenin was deze wat donkerder, terwijl het naar de horizon toe lichter werd. Samen met de donkere voorgrond ontstond er een soort natuurlijke vignette, die de blik onbewust naar het midden trok.
Het filtersysteem: balans in het licht
Wat deze foto extra hielp, was het gebruik van mijn K&F Concept filtersysteem, met daarin een grijsverloopfilter.
Waarom? Omdat de lucht vaak veel lichter is dan de voorgrond. Zonder filter loop je het risico dat de lucht volledig overbelicht raakt of dat de voorgrond juist te donker wordt. Met een grijsverloopfilter kun je dat verschil compenseren: het donkere deel van het filter dempt het licht in de lucht, terwijl het heldere deel de voorgrond ongemoeid laat.
Daardoor kreeg ik een veel betere balans tussen lucht en landschap. De kleuren in de wolken kwamen mooier naar voren, zonder dat ik details in de modderscheuren verloor. Voor landschapsfotografie bij zonsondergang is zo’n filter voor mij echt een onmisbare tool geworden.
De technische instellingen
Voor deze foto koos ik voor de volgende instellingen:
- Diafragma: f/11 – om voldoende scherptediepte te krijgen.
- Brandpuntsafstand: 16 mm – om de voorgrond extra nadruk te geven en de ruimte te laten spreken.
- ISO: 1600 – het licht was beperkt en ik wilde de sluitertijd kort genoeg houden.
- Sluitertijd: 1/30 seconde – nog net uit de hand te fotograferen, zonder dat er bewegingsonscherpte ontstond.
Normaal zou ik bij zo’n situatie misschien focus stacking toepassen (meerdere foto’s op verschillende scherpstelpunten combineren), maar vanwege het snel veranderende licht koos ik ervoor om dat niet te doen. Dankzij het diafragma en de keuze om 1/3 in beeld scherp te stellen, kreeg ik toch de gewenste scherpte.
Nabewerking: de foto tot leven brengen
Een foto is voor mij niet af zodra ik de sluiter heb ingedrukt. In de nabewerking voeg ik sfeer en balans toe, zonder de realiteit geweld aan te doen.
Hier zijn de stappen die ik doorliep bij deze foto:
1. Witbalans aanpassen De oorspronkelijke foto oogde wat vlak. Door de witbalans iets koeler te zetten en de kleurtint net richting paars te verschuiven, kreeg ik meer warmte in de zonsondergang. Klinkt tegenstrijdig, maar het werkte: de lucht werd levendiger en het beeld kreeg meer sfeer.
2. Hooglichten en schaduwen
- Hooglichten omlaag, om detail in de lucht terug te halen.
- Schaduwen iets omhoog, zodat de scheuren in de voorgrond zichtbaar bleven.
3. Wit- en zwartpunten
- De witte tinten verhoogd voor extra helderheid.
- Het zwartpunt wat naar beneden getrokken om meer diepte en contrast te creëren.
4. Helderheid en levendigheid Een tikje meer helderheid en +11 in levendigheid gaven de kleuren net dat beetje extra.
Opvallend genoeg heb ik weinig aan de afzonderlijke kleuren gedaan. De magie zat vooral in de balans tussen licht en donker en in de algehele sfeer.
Het eindresultaat
Wat begon als een idee in mijn hoofd, groeide stap voor stap uit tot een foto die precies de sfeer van dat moment weergeeft. De scheuren in de modder, de reflecties in het water en de kleuren van de lucht kwamen samen in een compositie die zowel druk als geordend oogt.
Het filtersysteem hielp me om de lucht en voorgrond in balans te brengen, en door bewust op 1/3 in beeld scherp te stellen kon ik de hele scene van voor tot achter scherp krijgen.
Conclusie: fotografie is een proces
Deze foto van de Waddenzee laat zien hoe een beeld ontstaat uit voorbereiding, observatie, keuzes maken, techniek en nabewerking. Het is nooit één element dat een foto bijzonder maakt, maar de som van al die stappen.
Of je nu een beginner bent of al langer fotografeert: probeer bij je volgende foto bewust stil te staan bij het
